Blogs

« Vorige - Volgende »

Mindf*ck

18 januari 2016 - 17:45  •  Hans van Eck  •  reacties

Mindf*ck

Op TV is er momenteel wekelijks een programma te zien waarin de Nederlandse illusionist Victor Mids onverklaarbare trucs laat zien. In het programma met de weinig verhullende titel ‘Mindf*ck’ verbaast de illusionist ons door de trucs op straat pal onder de ogen van zijn 'slachtoffers' te verrichten. Zelfs met de neus er bovenop zijn zijn kunsten niet te verklaren, ja het maakt ze juist nog indrukwekkender.

Nu hou ik zelf niet zo van kunsten waarbij hypnose een rol spelen, maar daar langs heen kijkend blijven er in het programma voldoende trucs over om je mee te vermaken. “Hoe bestaat het,” vraag je je af, “hoe doet-ie dat toch?”

Geen enkele truc laat zich -door volstrekte leken als wij zijn- verklaren, terwijl ze natuurlijk alle gebaseerd zijn op visueel bedrog. Het is slechts illusie. Victor Mids gaat met onze interpretaties aan de haal. Maar dat doet hij wel zo geniaal dat je –hoe misplaatst dan ook- eerder denkt naar een tovenaar met bovennatuurlijke krachten te zitten kijken dan naar een meesterlijk goochelaar. Hij laat vriendelijk lachend z’n slachtoffers in verwarring achter en ook wij kijkers merken dat onze mond bij elke truc is opengevallen.

Hoewel zijn trucs ervoor gemaakt zijn ons te verbazen, kunnen ook alledaagse wondertjes ons soms tot verbazing brengen. Van tijd tot tijd maken we allemaal onverklaarbare gebeurtenissen mee. Onschuldig maar niet minder boeiend. Dat je je afvraagt “Hoe is het mógelijk!”.

Zo liep ik onlangs een wachtkamer in toen ik daar buurman Niels dacht te herkennen. Ik kon nog net een amicaal “Hey Niels!” inslikken toen ik zag dat het hier ging om slechts een replica van mijn buurman. Toen ik tien minuten later de wachtkamer weer verliet, liep ik in de deuropening een eveneens snotterende buurman tegen het lijf. Mijn ‘Hey Niels!!!’ zal hem wat overdreven enthousiast hebben geklonken.

Nagenietend van dit soort gevallen ‘stom toeval’ blijven ze mij lang bij. Daar waar anderen er de schouders over ophalen en het –terecht- afdoen met “lekker belangrijk”, zit ik ’s avonds tijdens het eten mijn huisgenoten ermee te vermoeien. Of wijd ik er een column aan. Lekker belangrijk. (Maar wel leuk.)

Een sterk staaltje van toeval ‘uit de privé goocheldoos’ wil ik je hier dan ook niet onthouden.

Na een dagje spelen in de achtertuin deden wij –lang geleden- onze dochter in bad. De zesjarige dreumes had heerlijk zitten spetteren in het schuim toen we bij het afdrogen erachter kwamen dat ze een oorbelletje miste. Samen gingen we met de handen tastend door het badwater op zoek naar het zilverkleurige lieveheersbeestje. De door het sop onzichtbare water werd onderworpen aan een heus top-op-de-bodemonderzoek en waarachtig… we haalden er na enige tijd speuren het levenloze lichaam uit van een lieveheersbeestje: een overleden zwart beestje met rode stipjes. Het zilveren oorbelletje hebben we nooit meer gevonden.

Een dergelijke truc heb ik collega Victor Mids nog niet zien uithalen.

(Ook wel eens wat sterks meegemaakt? Ik hou mij aanbevolen.)

Fotograaf: Josh Walet