Blogs

« Vorige - Volgende »

Het halfjaarlijkse bezoekje aan de tandarts

6 februari 2015 - 17:26  •  Selma Hoste  •  reacties

Het halfjaarlijkse bezoekje aan de tandarts

Ik zit op het oranje stoeltje in de wachtkamer en blader door een vakantietijdschrift over Italië. Het is weer mijn halfjaarlijks bezoekje aan de tandarts. Niets waar ik zo tegenop zie als de komende 10 minuten. Ik hoor de stem van de tandarts en dan het gebrom van de boor. De rillingen lopen over mijn rug. 

Even later gaat de deur van de spreekkamer open. De patiënt voor mij komt naar buiten, pakt zijn jas, zegt met een brede glimlach “fijne dag” tegen me en loopt naar buiten. De bofkont, hij heeft het al gehad. 

De deur gaat weer open en de tandarts staat in de opening: “Mevrouw Hoste, komt u verder.” Ik geef hem een hand en ga in de stoel zitten. Nu heb ik een hele fijne tandarts, een geduldige man, die erg aardig is en altijd belangstellend vraagt naar ons gezin. Maar hij heeft één onhebbelijkheid. Terwijl ik in de stoel lig, met mijn mond open en hij met haakjes, boren en afzuigers tussen mijn tanden werkt, is hij altijd aan het praten. En ik wil graag meepraten, maar dat gaat niet.

Met een armbeweging naar de ramen, praat hij over het weer dat zo vreselijk is. “Wat een regen en een wind, he? De hond had er ook al geen zin in, we waren zo weer terug.” 

De laatste keer waren er graafwerkzaamheden vlakbij zijn huis: “Nee toch, aan het graven? Als ze maar niet de telefoonkabel raken. Laatst waren we 2 dagen niet bereikbaar en mensen snappen niet dat je er niets aan kan doen. Ze hadden de verkeerde knop omgedraaid in het verdeelstation. Maar het duurt dagen voordat die knop weer is teruggedraaid.” 

Ik wil meepraten, maar dat gaat lastig, met die werktuigen in mijn mond. Knikken gaat ook niet, ik kan alleen maar luisteren en niet antwoorden. 

Na een paar minuten is de tandarts klaar en kan ik een nieuwe afspraak maken voor over een half jaar. Ik pak mijn jas, loop naar buiten en met een glimlach om mijn mond wens ik de volgende klant een fijne dag. Heerlijk, ik mag weer een half jaar wegblijven. Toch blijft dit gevoel nooit lang hangen. Er is altijd een stemmetje in mijn hoofd die de datum van de volgende afspraak fluistert. Mijn moeder zei het vroeger al: de mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest. Ik denk dat deze wijsheid speciaal opgaat voor de halfjaarlijkse tandartscontrole. 

Fotograaf: Josh Walet